Ο θανάσιμος εναγκαλισμός του Τσίπρα

Ο λαϊκισμός τρέφεται από τα fake news, τη ψευδολογία, τη συκοφαντία, τη συνωμοσιολογία, τη σκανδαλολογία και τα διχαστικά διλήμματα. Αντί για πολιτική πρόταση, πρόγραμμα και ιδέες, προτάσσει τη λάσπη. Η προσωπική μου εμπειρία, τον τελευταίο μήνα, που στην πορεία συμπεριέλαβε κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και κατέληξε στην αδιανόητη Πολακική λασπολογία σε βάρος του εξαιρετικού συναδέλφου Στέλιου Κυμπουρόπουλου, είναι αποκαλυπτική: κάθε μέρα δέχομαι επιθέσεις και διαγράφω δεκάδες λογαριασμούς-τρολς που ειδικεύονται στη δολοφονία χαρακτήρων.
Η περίπτωση της επίθεσης στον Κυμπουρόπουλο ήταν η κορύφωση ενός κατήφορου δίχως τέλος και η αντίδραση του Αλέξη Τσίπρα υπήρξε αποκαλυπτική της πολιτικής χρεοκοπίας και της επικείμενης εκλογικής ήττας του Σύριζα. Είναι αδιαμφισβήτητη η απορία γιατί, μετά την παλλαϊκή και ομόθυμη καταδίκη της αήθους επίθεσης του Παύλου Πολάκη απέναντι σε μια αγωνιστική και κρυστάλλινη συμπεριφορά ζωής του συνάδελφου Κυμπουρόπουλου, ο Τσίπρας στήριξε τον υπουργό του.

Το θέμα δεν είναι καθόλου απλό. Η επιλογή στήριξης του Τσίπρα δημιούργησε σοβαρούς κλυδωνισμούς και εντός των τειχών του ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιοι είπαν ότι ο «πολακισμός» είναι η κυρίαρχη ιδεολογία και πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι ο πολακισμός είναι το ανώτατο στάδιο του συριζαϊσμού, εξαιτίας της ταύτισης του πρωθυπουργού με τον υπουργό του.

Από την άλλη, πολλοί και δικαίως διερωτώνται αν ο Τσίπρας έχει χάσει την επαφή του με το κοινωνικά αυτονόητο. Αν δεν καταλαβαίνει ότι τέτοιες πολιτικές ταυτίσεις σκοτώνουν κάθε προσπάθεια του για τα ήδη τελματωμένα προοδευτικά ανοίγματα. Ότι τέτοιες πρακτικές Πολάκη ζήτημα είναι αν εκφράζουν ακόμα και τον στενό –παλιό ΣΥΡΙΖΑ. Ότι αποκαλύπτουν πανηγυρικά το πραγματικό λαϊκιστικό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι δίπλα στην απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος, χάνεται και το ρητορικό τουλάχιστον κοινωνικό πλεονέκτημα της αριστεράς. Ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός χάνει, ταυτιζόμενος με το αντιανθρώπινο και το αγριοπολιτικό πρόσωπο του υπουργού του, όλα όσα μέχρι σήμερα προσωπικά στοιχεία έχει φιλοτεχνήσει.

Τι συμβαίνει, λοιπόν, ο Τσίπρας έχει απώλεια συνείδησης και εκτίμησης των πραγμάτων και αυτοκτονεί πολιτικά, παραμονές κρίσιμων μαχών για την παράταξή του και το ίδιο το πολιτικό του μέλλον; Τα πράγματα σε τέτοιες δύσκολες περιπτώσεις ευκρινούς αξιολόγησης απλοποιούνται, αν τα εντάξει και διαβάσει κάποιος μέσα από το γενικότερο πλαίσιο πολιτικής αναφοράς τους.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια κρίσιμη πολιτική καμπή με πιθανό τον κίνδυνο εκλογικής κατάρρευσης. Οι επιλογές που κάνει, την περίοδο που διανύουμε, δεν είναι μεταξύ κόστους και οφέλους αλλά μεταξύ μικρότερου και μεγαλύτερου κόστους. Η επιλογή κάλυψης και ταύτισης με τον Πολάκη είναι μια επιλογή σημαντικού αλλά μικρότερου κόστους. Γιατί απέναντι της είναι το μεγαλύτερος κόστος της πολιτικής κατάρρευσης.

Να το πούμε κι αλλιώς. Στην πορεία μιας κυβέρνησης υπάρχει η πολιτική άνοδος όπου μπορεί ο πρωθυπουργός να διώχνει τα μέλη της καλύπτοντας και διορθώνοντας λάθη. Υπάρχει όμως και η σκληρή περίοδος της πολιτικής καθόδου, όπου ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να διώξει κανέναν και για τίποτα, διότι επαπειλείται απώλεια με άμεση πολιτική κατάρρευση. Είναι η περίοδος του θανάσιμου εναγκαλισμού της ηττημένης κυβέρνησης με κάθε είδους εναπομείνασα, έστω και αρνητική δύναμη. Τέτοια είναι και η περίπτωση του θανάσιμου εναγκαλισμού του πρωθυπουργού Τσίπρα με τον υπουργό του Πολάκη.

Του Δημήτρη Καιρίδη*

* Καθηγητής Διεθνούς και Ευρωπαϊκής Πολιτικής

Υποψήφιος Ευρωβουλευτής, ΝΔ